kedileri daha çok tanımaya başladım. birbirleriyle ilişkilerini
bizleri de/ onları besleyenleri/ kendilerinden bir parça olarak görüyorlar sanırım,
evde bahçe filan olsa orada kalmaları için birşeyler yapardım, şimdilik kapasitemiz sınırlı
kapı önünde besleyebiliyorum genelde. içerde de birkaç tane oluyor.
ayda bir çuval mamayı yetirebilmek gerekiyor yalnız, çok şişkolaştırmamak gerekli
geçen hasta olan büyücek bir yavru vardı, papatya gibi birşey, salya sümük gripliydi, gözleri çapaktan kapalıydı, teramisin vs'ler sürdüm hep, iyileşti, çorba vs sıvı şeyler yiyebiliyor, bazı kediler onu yalayıp temizledikçe de iyileşmiş. birbirlerine bakıyorlar, özellikle büyük kediler yavrulara öyle bakıyor. ölecek durumda olanlarla ilgilenmiyorlar yalnız. iyileşme durumu olanları bırakmıyorlar. çocuk gibiler, yorum yapma güçleri yok yalnız, birileri onlara zarar verdiğinde neden öyle yaptıklarını anlamıyorlar. büyük kediler biraz daha iyilerle kötüleri ayırt edebiliyor yalnız. sokağın vahşiliğinde olmalarına karşın, kendilerine yemek veren ve sewenlere kaşı davranışları daha sıcak ve sahiplenici. çok acıktıklarında gelip sesleniyorlar,
